Zasady naliczania składek na FP i FS w 2022 r. Źródło: Gazeta Podatkowa nr 104 (1875) z dnia 30.12.2021, strona 8 - Spis treści ». Dział: Składki ZUS. Autor: Aneta Dąbrowska. Płatnicy opłacają za zatrudnione osoby m.in. składki na fundusze pozaubezpieczeniowe, tj. Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy. Są one jednak należne za Kiedy składka. Obowiązek opłacania składki na ten fundusz ciąży na zatrudniającym wówczas, gdy łączna podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe • braku zaległości w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r.; • przeznaczeniu dofinansowania na koszty związane z wynagrodzeniami Wzór oświadczenia dla celów ustalenia obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy 02/04/2022 autor Jowita Składki na Fundusz Pracy w przypadku kilku umów w tym samym okresie W takiej sytuacji od pierwszego dnia po powrocie pracownika z urlopu wychowawczego pracodawcy przysługuje 36-miesięczny okres zwolnienia z opłacania składki na Fundusz Pracy, tj. od 01.05.2021 r. do 30.04.2024 r. Rozpoczęcie naliczania składek na FP powinno rozpocząć się od wynagrodzenia wypłaconego w maju 2024 r. Składki na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy w 2022 r. Źródło: Dodatek nr 1 do Biuletynu Informacyjnego dla Służb Ekonomiczno - Finansowych nr 1 (1116) z dnia 01.01.2022, Polski Ład i inne zmiany w przepisach w 2022 r., s. 21 Od początku bieżącego roku przepisy te mają następującą treść: Art. 22 ust. 6bb ustawy o PIT: 6bb. Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 6ba, określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych T3KwCN1. Zatrudniamy osobę bezrobotną, która ma ukończone 50 lat, na podstawie umowy o pracę na okres próbny. Następnie planujemy zatrudnić tego pracownika na podstawie umów o pracę na czas określony. Czy w przypadku umowy zawartej na czas określony będzie nam przysługiwało przedmiotowe zwolnienie z opłacania składek na FP i FGŚP? Paweł, Kraków Kim jest osoba bezrobotna? W ujęciu ogólnym osobą bezrobotną jest osoba nie wykonująca pracy zarobkowej, będąca zarazem zdolna i chętna do jej wykonywania. W kontekście omawianego tematu osobą bezrobotną jest natomiast osoba, która uzyskała status osoby bezrobotnej poprzez rejestrację w powiatowym urzędzie pracy właściwym dla jej miejsca zameldowania. Zarejestrować się w urzędzie pracy mogą osoby, które: nie posiadają przychodów podlegających opodatkowaniu, są pełnoletnie (mają ukończone 18 lat), nie mają prawa do emerytury, nie mają prawa do renty (z tytułu niezdolności do pracy, szkoleniowej, socjalnej), nie mają prawa do zasiłku (przedemerytalnego, chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego), nie prowadzą działalności, uczą się w szkole dla dorosłych, przystępują do egzaminu eksternistycznego, studiują niestacjonarnie, są właścicielami nieruchomości rolnych o powierzchni nie większej niż 2 ha, odbywają karę pozbawienia wolności poza zakładem karnym (system dozoru elektronicznego). Korzyści płynące z zatrudnienia osoby bezrobotnej Zatrudnienie osoby bezrobotnej niesie za sobą korzyści nie tylko dla osoby poszukującej pracy, ale również dla samego przedsiębiorcy. Firma zatrudniająca bezrobotnych może bowiem liczyć na: zwolnienie z opłacania składek na FP i FGŚP za zatrudnionego bezrobotnego, refundację kosztów zatrudnienia takiej osoby, w tym składek ZUS, bezkosztowy proces rekrutacji, kandydata do odbycia, z perspektywy przedsiębiorstwa, darmowego stażu. Refundacja składek ZUS za zatrudnioną osobę bezrobotną Przedsiębiorca, który zdecyduje się podpisać umowę z kandydatem przedstawionym przez powiatowy urząd pracy, czyli z osobą bezrobotną, ma prawo ubiegać się w późniejszym terminie o zwrot kosztów poniesionych z tytułu opłaconych za taką osobę składek na ubezpieczenia społeczne. W celu dopełnienia formalności strony zainteresowane, czyli pracodawca i biuro pośrednictwa pracy, podpisują między sobą umowę określającą warunki zwrotu wydatków poniesionych w związku z zatrudnieniem osoby bezrobotnej. Co do zasady zwrot kosztów poniesionych na składki za ubezpieczenie osoby bezrobotnej jest wypłacany jednorazowo. Istnieje jednak pewne obwarowanie tej zasady: bezrobotny musi być zatrudniony u pracodawcy przez co najmniej 12 miesięcy w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie powinna wystąpić kontynuacja współpracy między stronami. Jednak przepisy prawa biorą pod uwagę zmniejszenie wymiaru etatu. Przedsiębiorca ma możliwość w różnych okolicznościach skorzystać z przywileju nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zwolnienie z opłacania składek na FP lub/i na FGŚP występuje gdy: pracownik (osoba zgłoszona do ubezpieczeń ZUS) zarabia mniej, niż wynosi płaca minimalna (w 2020 r. to 2600 zł) – tu występuje zwolnienie z opłacania FP za pracownika; pracodawca zatrudnia tylko zleceniobiorców – zwolnienie z opłacania FP za zleceniobiorcę, jednak przedsiębiorca opłaca składki na FP za siebie; pracownik, niezależnie od osiąganych dochodów, ukończy odpowiednio 55 lat (kobiety) lub 60 lat (mężczyźni) – zwolnienie z opłacania FP za pracownika oraz FGŚP; podstawa, od której naliczane są składki ZUS za przedsiębiorcę, jest mniejsza niż kwota minimalnego wynagrodzenia – zwolnienie z opłacania FP za przedsiębiorcę; do pracy wraca osoba po urlopie macierzyńskim lub wychowawczym – zwolnienie z opłacania FP i FGŚP za pracownika przez 36 miesięcy; dojdzie do zatrudnienia osoby bezrobotnej do 30. roku życia – zwolnienie z opłacania FP przez 12 miesięcy zatrudnienia; dojdzie do zatrudnienia osoby bezrobotnej (posiadającej ten status przez dłużej niż 30 dni), która ukończyła 50. rok życia. Przedsiębiorca zwolniony jest wtedy z opłacania składek na FP i FGŚP przez 12 miesięcy. Zwolnienie z opłacania składek na FP i FGŚP za osobę bezrobotną Pracodawca, który zatrudni na podstawie umowy o pracę osobę bezrobotną, może być zwolniony z opłacania za nią składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przez 12 miesięcy. By móc skorzystać z takiej możliwości, zatrudniony pracownik powinien: mieć ukończony 50. rok życia (50. urodziny muszą przypadać najpóźniej w dniu nawiązania stosunku pracy); bezpośrednio przed podjęciem zatrudnienia przez ciągły okres co najmniej 30 dni pozostawać w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. Okres zwolnienia można zastosować od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym została zawarta umowa o pracę. Zgodnie z wyjaśnieniami ZUS, w przypadku zatrudnienia pracownika na umowę o pracę na okres próbny, a bezpośrednio po jej zakończeniu i przejściu np. na umowę o pracę na czas określony pracodawca nie może kontynuować tego zwolnienia przy tej drugiej umowie, nawet jeśli nie upłynął jeszcze 12-miesięczny okres, na jaki przysługuje zwolnienie. Oznacza to, że zwolnienie z opłacania składki na FP przysługuje wyłącznie za okres pierwszej podpisanej umowy. Zatrudnienie osoby bezrobotnej może być bardzo korzystne dla pracodawcy, ponieważ niesie za sobą możliwość realnego zmniejszenia kosztów związanych z zatrudnieniem. Warto więc zapoznać się z tematem i uwzględnić wszystkie aspekty tego zagadnienia. Składki na Fundusz Pracy w systemie Użytkownicy systemu mają możliwość zdefiniować, czy od wynagrodzenia danego pracownika powinna być naliczana składka na Fundusz Pracy czy nie. W tym celu należy wygenerować umowę dla pracownika np. z poziomu zakładki KADRY » PRACOWNICY po zaznaczeniu pracownika i wybraniu opcji WYSTAW » UMOWĘ. W wygenerowanym oknie umowy należy określić jej podstawowe parametry. W przypadku zatrudnienia osoby, która przez co najmniej 30 dni posiadała status bezrobotnego, nie obowiązuje zasada dotycząca maksymalnej wysokości kwoty wynagrodzenia, która jest podstawą do zwolnienia z obowiązku opłacania składek na FP i FGŚP. Następnie należy przejść do pod zakładki ZUS, w której odznacza się opcję „Fundusz Pracy” oraz „FGŚP”. Wówczas trzeba zapisać wprowadzone zmiany. Dzięki takiemu zabiegowi podczas naliczania wynagrodzenia nie zostaną naliczone składki na FP i FGŚP. Kto ma obowiązek utworzyć Fundusz Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych muszą utworzyć pracodawcy: zatrudniający co najmniej 50 pracowników zatrudniający co najmniej 20 i mniej niż 50 pracowników, o ile z wnioskiem o utworzenia Funduszu wystąpi zakładowa organizacja związkowa. W obu przypadkach liczbę zatrudnionych określa się według stanu na dzień 1 stycznia danego roku w przeliczeniu na pełne etaty. W trakcie roku nie przeprowadza się weryfikacji liczby zatrudnionych osób. Zmiana tej liczby nie wpływa na obowiązek tworzenia funduszu w trakcie roku. Również zmiana statusu pracodawcy nie powoduje powstania obowiązku tworzenia funduszu w trakcie roku. Jeśli w przedsiębiorstwach, które ze względu na liczbę pracowników mają obowiązek tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, funkcjonuje układ zbiorowy pracy, strony układu mogą podjąć decyzję o nietworzeniu Funduszu. Pamiętaj! Pozostali przedsiębiorcy, zatrudniający poniżej 50 pracowników, podejmują dobrowolnie decyzję czy utworzyć Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. Mogą też – zamiast tworzenia funduszu – wypłacać pracownikom świadczenie urlopowe. Świadczenie nie przysługuje osobom współpracującym z firmą na podstawie umów-zleceń czy innych umów cywilnoprawnych. Świadczenie urlopowe to pieniądze, które pracodawca raz w roku wypłaca każdemu pracownikowi, który skorzysta z urlopu wypoczynkowego przez co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Świadczenie wypłacane jest najpóźniej ostatniego dnia przed rozpoczęciem urlopu, w związku z którym jest przyznawane. Od tego świadczenia pracodawca nie odprowadza składek na ubezpieczenia społeczne pracownika. Natomiast bez względu na liczbę zatrudnionych osób Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych muszą utworzyć pracodawcy prowadzący działalność w formie jednostek budżetowych i zakładów samorządowych. Kto może korzystać z Funduszu Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych jest tworzony przez pracodawcę. Środki zgromadzone w Funduszu są przeznaczone na finansowanie działalności socjalnej prowadzonej na rzecz: pracowników i ich rodziny emerytów i rencistów (czyli byłych pracowników) i ich rodziny innych osób wskazanych przez pracodawcę. Pracodawca powinien wskazać w regulaminie funduszu, czy ktoś jeszcze będzie uprawniony do świadczeń – w tym, czy będą nimi osoby współpracujące na podstawie umów cywilnoprawnych. Przykład Pani Anna współpracuje ze spółką MIKS na podstawie umowy-zlecenia. Zgodnie z jej treścią pani Anna ma prawo do płatnej przerwy w wykonywaniu zlecenia na rzecz spółki. Spółka MIKS w Regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wskazała, że o świadczenia, w tym o dofinansowanie do wypoczynku (tak zwane wczasy pod gruszą) mogą ubiegać się również zleceniobiorcy, więc wniosek pani Anny o udzielenie dofinansowania zostanie rozpatrzony pozytywnie, jeśli spełni kryterium dochodowe. Na co można przeznaczyć środki Funduszu Środki zgromadzone przez Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych służą finansowaniu ściśle określonych rodzajów działalności socjalnej. Są to: wypoczynek, na przykład dofinansowanie do urlopu działalność kulturalno-oświatowa działalność sportowo-rekreacyjna opieka nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach i w innej formie pomoc materialno-rzeczowa lub finansowa, na przykład zakup paczek świątecznych dla dzieci, zapomoga z powodu zdarzeń losowych zwrotna lub bezzwrotna pomoc na cele mieszkaniowe, na przykład pożyczka mieszkaniowa, pożyczka remontowa. Szczegółowe zasady i warunki korzystania ze świadczeń socjalnych, rodzaje działalności socjalnej oraz katalog osób uprawnionych są określane w regulaminie wewnętrznym. Pracodawca uzgadnia regulamin z zakładową organizacją związkową, a jeśli takiej organizacji nie ma – z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów. Kiedy można otrzymać środki z Funduszu Zgodnie z przepisami przyznanie świadczeń i wysokość dopłat z funduszu zależy od sytuacji życiowej, rodzinnej lub sytuacji materialnej osoby uprawnionej do korzystania z funduszu. Oznacza to, że pracodawca nie może wprowadzić do regulaminu dodatkowych kryteriów, które trzeba spełnić, żeby móc skorzystać ze świadczeń, takich jak staż pracy w firmie czy wymiar etatu. Wśród wskaźników, które firmy stosują, żeby ustalić zakres pomocy, najczęściej znajdują się liczba osób we wspólnym gospodarstwie domowym przy uwzględnieniu liczby dzieci pozostających na utrzymaniu oraz średni dochód na jednego członka rodziny. Zastosowanie kryterium socjalnego powoduje, że pracownicy znajdujący się w różnych sytuacjach materialnych nie powinni otrzymywać wsparcia w tej samej wysokości. Ważne! Zgodnie z orzecznictwem pracodawca ma prawo żądać od pracownika złożenia zaświadczenia o zarobkach, które otrzymuje u drugiego pracodawcy. Uprawnienie do żądania dokumentu powinno zostać wskazane w regulaminie Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych Pracodawca może również przewidzieć w regulaminie, że informacje na podstawie których zdecyduje o udzieleniu świadczenia, będą zbierane na podstawie oświadczeń pracownika. Doktryna prawa wskazuje, że pracodawca ma prawo przyjąć, że jeśli pracownik odmawia złożenia takiego oświadczenia, znajduje się wśród osób o najlepszej sytuacji materialno- bytowej. Jak finansować Fundusz Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych tworzy się z corocznego odpisu podstawowego, naliczanego w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych. Wysokość odpisu podstawowego na jednego zatrudnionego wynosi 37,5% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego (przy czym drugie półrocze bierze się pod uwagę, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z tego okresu jest wyższe w stosunku do pierwszego półrocza). Warto zwrócić uwagę na aktualne stawki. W 2021 roku stawki odpisu zostały zamrożone i nalicza się je na podstawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego za II półrocze 2018 roku czyli 4134,02 zł. Oznacza to, że odpis na jednego pracownika wyniesie 1550,26 zł. Od powyższej generalnej zasady dotyczącej wysokości odpisu są wyjątki dotyczące: pracowników młodocianych – wysokość odpisu podstawowego na jednego pracownika wynosi w pierwszym roku nauki 5%, w drugim 6%, a w trzecim 7% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub prace o szczególnym charakterze – wysokość odpisu podstawowego na jednego pracownika wynosi 50% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej pracowników, w stosunku do których orzeczono znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności – wysokość odpisu podstawowego na jednego pracownika może być zwiększona o 6,25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej. Dodatkowo pracodawcy sprawujący opiekę socjalną nad emerytami i rencistami, w tym także ze zlikwidowanych zakładów pracy, mogą zwiększyć fundusz o 6,25% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego na każdego emeryta i rencistę uprawnionego do tej opieki. Natomiast pracodawcy, którzy utworzyli zakładowy żłobek lub klub dziecięcy oraz przeznaczą na ten cel z odpisu podstawowego kwotę odpowiadającą 7,5 punktu procentowego tego odpisu, mogą zwiększyć fundusz na każdą zatrudnioną osobę o 7,5% przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, pod warunkiem przeznaczenia całości tego zwiększenia na prowadzenie żłobka lub klubu dziecięcego. Fundusz zasila się również środkami pochodzącymi z: wpływów z opłat pobieranych od osób i jednostek organizacyjnych – korzystających z działalności socjalnej darowizn oraz zapisów osób fizycznych i prawnych odsetek od środków funduszu wpływów z oprocentowania pożyczek udzielonych na cele mieszkaniowe wierzytelności likwidowanych zakładowych funduszy socjalnego i mieszkaniowego przychodów z tytułu sprzedaży, dzierżawy i likwidacji środków trwałych służących działalności socjalnej, w części nieprzeznaczonej na utrzymanie lub odtworzenie zakładowych obiektów socjalnych przychodów z tytułu sprzedaży i likwidacji zakładowych domów i lokali mieszkalnych w części nieprzeznaczonej na utrzymanie pozostałych zakładowych zasobów mieszkaniowych. Przedsiębiorcy mogą dodatkowo zwiększać środki funduszu z zysku netto do podziału, a spółdzielnie – z nadwyżki bilansowej. Kiedy trzeba przekazać środki na rachunek Funduszu Równowartość dokonanych odpisów i zwiększeń naliczonych na dany rok kalendarzowy pracodawca powinien przekazać na rachunek bankowy Funduszu w terminie do 30 września tego roku, z tym że w terminie do 31 maja tego roku powinien przekazać kwotę stanowiącą co najmniej 75% równowartości odpisów. Pracodawca rozpoczynający działalność w roku kalendarzowym, który zobowiązany jest do utworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, dokonuje odpisu na fundusz od następnego roku kalendarzowego. Natomiast jeśli rozpoczęcie działalności następuje w trakcie roku kalendarzowego w wyniku komercjalizacji, przejęcia, podziału lub połączenia zakładu z równoczesnym przejęciem pracowników, fundusz powinien być utworzony w roku rozpoczęcia działalności. Środki przekazane przez pracodawcę na konto Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (odpisy i zwiększenia) są zaliczane do kosztów działalności pracodawcy. Kto zarządza Funduszem Zakładowym Funduszem Świadczeń Socjalnych administruje pracodawca, a środki Funduszu niewykorzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny. Środki Funduszu są gromadzone na odrębnym rachunku bankowym i mogą być wydatkowane wyłącznie na ściśle określone cele socjalne. Środki Funduszu nie podlegają egzekucji, z wyjątkiem przypadków, gdy egzekucja jest prowadzona w związku ze zobowiązaniami Funduszu. W sytuacji, gdy dopełniając wszelkich formalności wynikających z ustawy, pracodawca w porozumieniu ze związkami zawodowymi lub reprezentacją pracowników podejmuje decyzję o likwidacji Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, niewykorzystane środku funduszu powinny być nadal wykorzystywane na prowadzenie działalności socjalnej, aż do ich pełnego wyczerpania. Rezygnacja z tworzenia Funduszu nie oznacza więc automatycznie jego całkowitej likwidacji. Fundusz działa tak długo, jak długo na jego koncie znajdują się środki. Na pracodawcy, który niezgodnie z przepisami gospodaruje środkami z funduszu lub nie tworzy funduszu pomimo takiego obowiązku, będzie spoczywała odpowiedzialność wykroczeniowa i groźba kary grzywny. Co do zasady składki na Fundusz Pracy są obowiązkowe. Istnieje jednak szereg wyjątków od tej zasady, dlatego w niektórych sytuacjach, kwestia ta może budzić wątpliwości. Kiedy za pracownika niepełnoetatowego nie opłaca się składki na Fundusz Pracy? Problem:Czy za pracownika zatrudnionego na 3/4 etatu z wynagrodzeniem 1200 zł brutto należy odprowadzać składki na FP? Jest to jego jedyna w tym przypadku składka na Fundusz Pracy nie jest należna, gdyż wynagrodzenie pracownika, stanowiące podstawę wymiaru obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, jest niższe od stawki minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. 1600 na Fundusz Pracy (FP) opłaca się od podstaw wymiaru składek emerytalno-rentowych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (w 2013 r. – 1600 zł) lub 80% minimalnego wynagrodzenia u pracowników będących w pierwszym roku pracy (w 2013 r. – 1280 zł). Jeżeli dana osoba jest ubezpieczona obowiązkowo z kilku tytułów, np. ma kilka umów o pracę lub umowę o pracę z wynagrodzeniem niższym niż minimalne wynagrodzenie i umowę zlecenia, to składki na FP będą należne z każdego tytułu ubezpieczenia, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek emerytalno-rentowych zrówna się bądź przewyższy kwotę minimalnej pensji (80% minimalnej pensji); ubezpieczony składa w tej sprawie oświadczenie każdemu B. jest zatrudniony w spółce jawnej na pół etatu z wynagrodzeniem 900 zł. Oprócz tego wykonuje podlegającą obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalno-rentowym umowę zlecenia dla innego podmiotu niż pracodawca. Z tytułu umowy zlecenia jego wynagrodzenie w stawce miesięcznej wynosi 800 zł. Oba wynagrodzenia są co prawda niższe od stawki minimalnej 1600 zł, ale po zsumowaniu łączna podstawa wymiaru składek wynosi 1700 zł, czyli przekracza minimum płacowe. Stąd zarówno pracodawca, jak i zleceniodawca mają obowiązek opłacania składek na serwis: Ochrona wynagrodzenia Pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy ma zagwarantowaną płacę na poziomie ustawowego minimum. Składka na FP za taką osobę jest zatem zawsze należna, nawet jeśli w danym miesiącu osoba ta osiągnęła faktycznie niższe wynagrodzenie ze względu na chorobę, urlop bezpłatny czy rozpoczęcie/zakończenie zatrudnienia w trakcie miesiąca. W takim przypadku dokonuje się przeliczenia podstawy składkowej na okres miesiąca, tzn. sprawdza się, jaka byłaby w danym miesiącu podstawa wymiaru składek, gdyby pracownik przepracował cały miesiąc. Natomiast u pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy decydujący jest poziom wynagrodzenia określony w umowie o pracownik pracując na część etatu ma zapewnione wynagrodzenie równe (kwotowo) pełnej kwocie wynagrodzenia minimalnego lub od niej wyższej, to składka na FP jest należna. W przeciwnym razie, gdy wynagrodzenie jest niższe, a pracownik nie ma innych tytułów do obowiązkowych ubezpieczeń emerytalno-rentowych, pracodawca nie opłaca za niego składek na FP. Tak jest też w przypadku Państwa pracownika, który pracuje na 3/4 etatu i w umowie o pracę ma zagwarantowane wynagrodzenie minimalne stosownie do części etatu, na którą jest zatrudniony (1600 zł x 3/4 = 1200 zł). Nie ma innych dodatkowych źródeł przychodu, które podlegałyby obowiązkowi zgłoszenia w ZUS i odkładania składek na ubezpieczenia społeczne, dlatego nie mają Państwo obowiązku opłacania za niego składek na Fundusz na Fundusz Pracy jest zawsze obowiązkowa za pracownika pełnoetatowego, po spełnieniu pozostałych ustawowych na FP opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby:pozostające w stosunku pracy lub w stosunku służbowym,wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą,wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące (z wyłączeniem niań świadczących pracę na podstawie umowy uaktywniającej),wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest każda jednostka organizacyjna (również nieposiadająca osobowości prawnej), a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one co najmniej jednego pracownika. Z przepisów tych wynika, że jeśli przedsiębiorca – osoba fizyczna zatrudnia wyłącznie zleceniobiorców, nie opłaca za nich składek na także: Premia uznaniowa a wynagrodzenia za nadgodzinyPrzykład: Krzysztof B. prowadzi działalność na podstawie wpisu do CEIDG. Od czerwca br. zatrudnił trzech zleceniobiorców. Dwóch z nich z tytułu umowy zlecenia podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, a przychody uzyskiwane ze zlecenia co miesiąc przekraczają kwotę minimalnego wynagrodzenia. Od 1 września 2013 r. Krzysztof B. zawarł z jednym ze zleceniobiorców umowę o pracę w wymiarze 1/2 okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia 2013 r. przedsiębiorca ten nie miał obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy za swoich zleceniobiorców, mimo że uzyskiwali oni przychód przekraczający minimalne wynagrodzenie. W tym okresie zleceniodawca nie był pracodawcą (w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia...), gdyż nie zatrudniał na podstawie umowy o pracę ani jednej osoby. Od 1 września 2013 r. sytuacja uległa zmianie. Zleceniodawca zatrudnił osobę w ramach stosunku pracy. Tym samym stał się pracodawcą i od tego momentu jest zobowiązany do opłacania składek na Fundusz Pracy nie tylko za pracownika, ale również za zatrudnionych sp. z zatrudnia 3 zleceniobiorców, którzy podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zawartej umowy. Podstawa wymiaru składek tych osób jest miesięcznie wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Oprócz zleceniobiorców spółka nie zatrudnia innych osób. Zleceniodawca ten jest zobowiązany do opłacania składki na FP za swoich zleceniobiorców jako „inna jednostka organizacyjna”, mimo że nie jest pracodawcą w rozumieniu ustawy (art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy).Składki na FP opłaca się wyłącznie za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalno-rentowych. Jeżeli ubezpieczony podlega im na zasadzie dobrowolności, wówczas – niezależnie od poziomu uzyskiwanego przychodu – składka na FP nie jest pytanie na: Forum KadrySkładki na FP nie opłaca się, niezależnie od wysokości osiągniętego dochodu, za osoby które:powróciły z urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego lub urlopu wychowawczego – przez okres 36 miesięcy kalendarzowych, od pierwszego miesiąca po powrocie z urlopu,ukończyły 50. rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy – przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o od formy zatrudnienia składki na FP nie odprowadza za osoby, które osiągnęły wiek: 55 lat (kobiety) oraz 60 lat (mężczyźni).Uwaga!Składki na Fundusz Pracy nie opłaca się za kobiety, które ukończyły 55 lat oraz za mężczyzn, którzy ukończyli 60 prawna:art. 2 ust. 1 pkt 25, art. 104, art. 104a i art. 104b ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – z 2013 r., poz. 674; z 2013 r., poz. 829 Chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź » Uprawnienia rodziców w pracy. Poradnik pracodawcy 2022 Obowiązkowe składki na fundusz pracy (FP), a niskie wynagrodzenie. Obowiązki pracodawcy w zakresie opłacania składek na Fundusz Pracy reguluje Ustawa z dnia r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stopa procentowa składki wynosi 2,45% podstawy jej wymiaru. Wartością bazową do naliczenia składki na Fundusz Pracy jest podstawa wymiaru składek emerytalno-rentowych u osób, które w przeliczeniu na okres miesiąca osiągają co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Przy ustalaniu podstawy wymiaru składek na Fundusz Pracy zastosowania nie ma ograniczenie podstawy wymiaru do kwoty 30-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ogólne zasady naliczania składek na FP nie budzą wątpliwości. Sprawa komplikuje się gdy pracownik (lub zleceniobiorca) uzyskuje przychody z kilku źródeł i z żadnego nie osiąga minimalnego wynagrodzenia. Wówczas w celu ustalenia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy należy uwzględnić sumę przychodów osiąganych łącznie w danym miesiącu. Składki będą należne z każdego tytułu ubezpieczenia w przypadku, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek będzie równa co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ubezpieczony jest zobowiązany w takiej sytuacji do złożenia stosownego oświadczenia każdemu płatnikowi, u którego podlega ubezpieczeniom społecznym. Nie każdy pracownik (zleceniobiorca) jednak o tym pamięta i dopiero ZUS analizując konto ubezpieczonego wskazuje niedopłaty składek. Problematyczna bywa również sytuacja, w której pracownik wykonuje pracę przez niepełny miesiąc i nie osiąga minimalnego wynagrodzenia, np. z powodu nawiązania lub zakończenia stosunku pracy w trakcie miesiąca, absencji chorobowej, czy też urlopu bezpłatnego. W takim przypadku należy sprawdzić, jaka byłaby podstawa wymiaru składek gdyby praca była świadczona przez pełny miesiąc. Nie ma bowiem znaczenia faktyczna wysokość osiągniętego wynagrodzenia, ale wysokość wynagrodzenia w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Gdy po przeliczeniu okaże się, że przychód stanowiący podstawę wymiaru składek jest równy co najmniej kwocie minimalnego wynagrodzenia, od podstawy tej należy odprowadzić składkę na Fundusz Pracy. U pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, o obowiązku naliczenia składek na FP zadecyduje poziom wynagrodzenia określony w umowie o pracę. Niestety zdarza się, że systemy płacowe nie rozróżniając przyczyn wypłaty niskiego wynagrodzenia nie naliczają składek na FP i powstaje niedopłata, o którą wraz z odsetkami upomina się ZUS. Autor: Aneta Łukaszuk Ekspert HRBPC O NAS USŁUGI AKTUALNOŚCI KONTAKT USŁUGI IT OBSERWUJ NAS Aneta Łukaszuk ekspert HRBPC pragnę podzielić się wiedzą zdobytą podczas 17 letniej pracy w ZUS, w tym 10-cio letniej praktyki na stanowisku Inspektora Kontroli, a także 2,5 letniej praktyki przy samodzielnym prowadzeniu audytów (pod szyldem korporacji) oraz projektów optymalizacyjnych z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Od niedawna pełnię także funkcję ławnika Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie przy orzekaniu w sprawach z zakresu prawa pracy. § Osoby, o których mowa w § 1, mogą opłacać składki na Fundusz Pracy pod warunkiem zawiadomienia na piśmie powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej o przystąpieniu do opłacania tych składek. 2. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powiatowy urząd pracy przekazuje osobie zainteresowanej pisemną informację, w której: 1) potwierdza otrzymanie zawiadomienia o przystąpieniu do opłacania składek; 2) podaje wskaźnik procentowy, podstawę obliczenia oraz wysokość składek; 3) podaje numer wyodrębnionego dla środków Funduszu Pracy rachunku bankowego powiatowego urzędu pracy, na który składki powinny być opłacane. 3. Składki na Fundusz Pracy są opłacane od miesiąca wskazanego w zawiadomieniu, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zawiadomienie o przystąpieniu do opłacania składek zostało przesłane lub złożone w powiatowym urzędzie pracy.

oświadczenie w sprawie naliczania składek na fundusz pracy